در مواردی که برای طرفین یا یکی از آنها، تلفظ ممکن نباشد، اشاره که مبین قصد و رضا باشد، کافی خواهد بود.
کفایت اشاره در صورت ناتوانی از تلفظ
طبق ماده ۱۹۲ قانون مدنی، اگر برای یکی از طرفین یا هر دو تلفظ ممکن نباشد، اشارهای که بیانگر قصد و رضا باشد کافی است. بنابراین، حکم ماده درباره ناتوانی از تلفظ است و نباید بهصورت کلی به معنای تقدم اراده باطنی بر اراده ظاهری تفسیر شود.
هیچ رأی وحدت رویهای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تستها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.
تست ۱
در انجام یک معامله، متعامل که قادر به تکلم بوده، عقد را با اشاره قبول کرده است. این معامله چه وضعی دارد ؟