ضمان عهده از مشتری یا بایع، نسبت به درك مبیع یا ثمن در صورت مستحقللغیر در آمدن آن جایز است.
قلمرو ضمان عهده یا درک
ضمان عهدهٔ بایع یا مشتری ناظر به حالتی است که مبیع یا ثمن، مستحقللغیر درآید؛ حکم ماده ۶۹۷ قانون مدنی ناظر به تضمین درک است، نه هر فسخ عادی قرارداد. برای تعیین اثر نهایی باید میان بطلان یا عدم نفوذ معامله نسبت به مالک واقعی، فسخ و مسئولیت جبران خسارت تفکیک کرد.
هیچ رأی وحدت رویهای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تستها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.