ماده ۲۳۸ لایحه اصلاحی قانون تجارت

مطابق مواد ۱۴۰ و ۲۳۸ لایحه قانونی اصلاح قسمتی از قانون تجارت، هیأت‌مدیره مکلف است هر سال یک‌بیستم سود خالص شرکت را، پس از وضع زیان‌های سال‌های قبل، به عنوان اندوخته قانونی منظور کند. این تکلیف تا زمانی ادامه دارد که اندوخته قانونی به یک‌دهم سرمایه شرکت برسد؛ پس از رسیدن به این میزان، منظور کردن مبالغ بیشتر به عنوان اندوخته قانونی اختیاری است.

قانون‌گذار برای مصرف اندوخته قانونی مورد خاص و معینی تعیین نکرده است. در نتیجه، شرکت می‌تواند در حدود قوانین و با رعایت صلاحیت ارکان شرکت از این اندوخته برای نیازهای قانونی شرکت استفاده کند.

با این حال، اندوخته قانونی را نباید با «سود قابل تقسیم» اشتباه گرفت. مبلغی که طبق مواد ۱۴۰ و ۲۳۸ باید به عنوان اندوخته قانونی منظور شود، پیش از تعیین سود قابل تقسیم از سود خالص کسر می‌شود و تا زمانی که عنوان اندوخته قانونی را دارد، نمی‌توان آن را همانند سود قابل تقسیم عادی میان صاحبان سهام توزیع کرد.

نکته آزمونی: یک‌بیستم سود خالص ← اندوخته قانونی ← تا رسیدن اندوخته به یک‌دهم سرمایه.

همچنین هر تصمیمی که برخلاف الزام مقرر در ماده ۲۳۸ و بدون منظور کردن اندوخته قانونی لازم اتخاذ شود، باطل است.