ماده ۲۲۱ آیین دادرسی کیفری

در قرار کفالت، صرف معرفی یک شخص به عنوان کفیل کافی نیست؛ بلکه مطابق ماده ۲۲۱ قانون آیین دادرسی کیفری، کفیل باید از چنان ملائت مالی برخوردار باشد که توانایی او برای پرداخت وجه‌الکفاله، به تشخیص بازپرس، محل تردید نباشد.

اگر بازپرس ملائت کفیل معرفی‌شده را احراز نکند، نمی‌تواند رأساً و به‌طور نهایی درباره آن تصمیم بگیرد؛ بلکه باید فوراً مراتب را به نظر دادستان برساند. دادستان موظف است در همان روز رسیدگی و اظهارنظر کند و تشخیص دادستان برای بازپرس الزامی است.

اگر دادستان نیز نظر بازپرس مبنی بر عدم احراز ملائت کفیل را تأیید کند، این تصمیم در پرونده درج می‌شود و قانون برای خود این تصمیم، راه اعتراض مستقلی پیش‌بینی نکرده است.

با این‌ حال، باید این وضعیت را از حالتی که متهم به علت ناتوانی در معرفی کفیل قابل قبول بازداشت می‌شود، جدا کرد. مطابق ماده ۲۲۶ قانون آیین دادرسی کیفری، هرگاه قرار کفالت یا وثیقه به بازداشت متهم منتهی شود، متهم می‌تواند ظرف مهلت قانونی نسبت به اصل قرار منتهی به بازداشت یا عدم پذیرش کفیل یا وثیقه اعتراض کند.

بنابراین:
عدم احراز ملائت کفیل + تأیید دادستان ← تصمیم موضوع ماده ۲۲۱
اما:
بازداشت متهم در نتیجه عدم معرفی یا عدم پذیرش کفیل ← قابل اعتراض طبق ماده ۲۲۶

نکته آزمونی:
میان «اعتراض به تشخیص ملائت کفیل» و «اعتراض به بازداشت ناشی از قرار کفالت» تفاوت بگذارید. اولی مستقلاً قابل اعتراض نیست، اما اگر نتیجه قرار، بازداشت متهم باشد، قانون امکان اعتراض به قرار منتهی به بازداشت یا عدم پذیرش کفیل را پیش‌بینی کرده است.