(اصلاحی ۱۳۹۹/۰۲/۲۳) - دادگاه می‌تواند فردی را كه به حد، قصاص یا مجازات تعزیری محكوم كرده است، با رعایت شرایط مقرر در این قانون، متناسب با جرم ارتكابی و خصوصیات وی به یك یا چند مجازات از مجازات‌های تكمیلی بندها و تبصره‌های این ماده محكوم نماید.
الف ـ اقامت اجباری در محل معین
ب ـ منع از اقامت در محل یا محل های معین
پ ـ منع از اشتغال به شغل، حرفه یا كار معین
ت ـ انفصال از خدمات دولتی و عمومی
ث ـ منع از رانندگی با وسایل نقلیه موتوری و یا تصدی وسایل موتوری
ج ـ منع از داشتن دسته چك و یا اصدار اسناد تجارتی
چ ـ منع از حمل سلاح
ح ـ منع از خروج اتباع ایران از كشور
خ ـ اخراج بیگانگان از كشور
د ـ الزام به خدمات عمومی
ذ ـ منع از عضویت در احزاب، گروه‌ها و دستجات سیاسی یا اجتماعی
ر ـ توقیف وسایل ارتكاب جرم یا رسانه یا مؤسسه‌دخیل در ارتكاب جرم
ز ـ الزام به یادگیری حرفه، شغل یا كار معین
ژ ـ الزام به تحصیل
س ـ انتشار حكم محكومیت قطعی
تبصره ۱ ـ مدت مجازات تكمیلی بیش از دو سال نیست مگر در مواردی كه قانون به‌نحو دیگری مقرر نماید.
تبصره ۲ ـ چنانچه مجازات تكمیلی و مجازات اصلی از یك نوع باشد، فقط مجازات اصلی مورد حكم قرار می‌گیرد.
تبصره ۳ ـ آیین‌نامه راجع‌به كیفیت اجرای مجازات تكمیلی ظرف شش ماه از تاریخ لازم‌الاجراء‌شدن این قانون توسط وزیر دادگستری تهیه می‌شود و به تصویب رییس قوه‌قضاییه می‌رسد.