در طراحی به روش LRFD منظور از مقاومت موجود همان مقاومت طراحی است که به صورت ΦRn معرفی می‌شود. در طراحی به روش ASD منظور از مقاومت موجود همان مقاومت مجاز است که به صورت Rn٫Ω معرفی می‌شود. منظور از مقاومت مورد نیاز در واقع همان نیروهای داخلی به دست آمده از تحلیل سازه تحت اثر ترکیبات بارگذاری هر یک از روش های طراحی فوق است که در طراحی به روش LRFD با Ru و در طراحی به روش ASD با Ra نشان داده می‌شود.
در طراحی به روش ضرایب بار و مقاومت طراحی اعضاء اتصالات و اجزای مختلف سازه باید چنان صورت پذیرد که مقاومت طراحی آن‌ها (ΦRn) بزرگتر یا مساوی مقاومت مورد نیاز (Ru) به دست آمده از تحلیل سازه تحت اثر ترکیبات بارگذاری مربوطه باشد.
(۱-۲-۱-۱۰) Ru≤ΦRn
در طراحی به روش مقاومت مجاز طراحی اعضاء اتصالات و اجزای مختلف سازه ای باید چنان صورت گیرد که مقاومت مجاز آن‌ها (Rn٫Ω) بزرگتر یا مساوی مقاومت مورد نیاز (Ra) به دست آمده از تحلیل سازه تحت اثر ترکیبات بارگذاری مربوطه باشد.
Ra≤Rn٫Φ (۲-۲-۱-۱۰)
در روابط فوق
Rn= مقاومت اسمی که مقادیر آن در فصلهای ۱۰-۲ و ۱۰-۳ ارائه شده است.
Ru= مقاومت مورد نیاز در طراحی به روش ضرایب بار و مقاومت (LRFD)
Ra= مقاومت مورد نیاز در طراحی به روش مقاومت مجاز (ASD)
Φ=ضریب کاهش مقاومت در طراحی به روش ضرایب بار و مقاومت است که مقدار آن برای اعضا اجزاء و اتصالات به تفکیک در فصل های ۱۰-۲ و ۱۰-۳ این مبحث ارائه شده است.
Ω= ضریب اطمینان در طراحی به روش مقاومت مجاز است که مقدار آن برای اعضا اجزاء و اتصالات به تفکیک در فصل های ۱۰-۲ و ۱۰-۳ این مبحث ارائه شده است.
ΦRn= مقاومت طراحی در طراحی به روش ضرایب بار و مقاومت
Rn٫Ω= مقاومت مجاز در طراحی به روش مقاومت مجاز