در تحلیل و طراحی به روش تحلیل مستقیم برای تعیین مقاومتهای مورد نیاز در تحلیل مرتبه دوم باید به شرح زیر از ضرایب کاهش سختی استفاده شود :
(۱) ضریب کاهش ۰.۸ برای کلیه سختی هایی که در پایداری سازه مؤثرند. اعمال این ضریب کاهش برای کلیه سختی های تمامی اعضا حتی اگر در پایداری سازه نقشی نداشته باشند، نیز مجاز است.
(۲) علاوه بر ضریب کاهش ۰.۸ یک ضریب کاهش اضافی τb نیز به شرح زیر در سختی خمشی اعضایی که در پایداری سازه مؤثر هستند :
که در آن :
E = مدول الاستیسیته فولاد
I = ممان اینرسی مقطع عضو حول محور خمش
τb = ضریب کاهش اضافی سختی خمشی مطابق رابطه زیر :
در رابطه ۱۰-۲-۱-۳ ، Pr مقاومت محوری فشاری مورد نیاز و Py مقاومت تسلیم محوری عضو (Py=AgFy) است. در صورتی که عضو فشاری لاغر باشد در تعیین مقاومت تسلیم محوری باید از مساحت مؤثر مقطع (Ae) استفاده شود.
استثناء : در اعضای با مقطع مختلط پرشده با بتن یا محاط در بتن مقدارτb باید برابر ۰.۸ در نظر گرفته شود.
(۳) وقتی از روش بار جانبی فرضی برای مدل سازی نواقص هندسی اولیه استفاده شده است به جای
استفاده از τb متغیر در رابطه ۱۰-۲-۱-۳ به منظور کاهش اضافی سختی خمشی اعضا، میتوان مقدار را برای کلیه نسبت های Pr/Py برابر به یک فرض کرد مشروط بر اینکه یک بار جانبی فرضی اضافی برابر ۰.۰۰۱Yi به کلیه طبقات ساختمان اعمال شود این بار جانبی فرضی اضافی باید در کلیه ترکیبات بارگذاری به همراه بارهای جانبی و بارهای جانبی فرضی در اثر نواقص هندسی اولیه در نظر گرفته شود. مورد ۲ از بند ۱۰-۲-۱-۵-۱-۱ شامل این بار جانبی اضافی نمی‌شود.
(۴) چنانچه در یک سیستم سازه ای برای تأمین پایداری آن از اعضایی با مصالح دیگری به جزء فولاد استفاده شده باشد و مقررات سازه ای مربوط به نوع مصالح ضریب کاهش سختی کوچکتری (کاهش سختی بیشتری) را الزام کرده باشد برای آن نوع اعضا باید ضریب کاهش سختی کوچک تر مورد استفاده قرار گیرد.
تصویر ۱
تصویر ۲