(۱) مصالح ورق‌های دیافراگم که دارای ضخامت مساوی یا بیش از ۳۰ میلی متر هستند. باید دارای خواص تایید شده در امتداد ضخامت بوده و از نظر طاقت نمونه شیار داده شده شاریی حداقل از رده J۰ باشند.
(۲) ضخامت ورق‌های دیافراگم باید حداقل ۵ میلی متر از ضخامت بال های تیر و حداقل ۳ میلی متر از ضخامت ورق‌های ستون بزرگ تر باشد. همچنین ضخامت ورق‌های دیافراگم باید به نحوی باشد که الزامات ورق‌های پیوستگی بندهای ۱۰-۳-۳-۲-۸ یا ۱۰-۳-۳-۳-۱۰، حسب مورد را تأمین نمایند. در تأمین این الزامات علاوه بر کنترل حالت حدی تسلیم ورق دیافراگم در پهنای کلی باید حالت حدی گسیختگی در پهنایی که بال تیر به ورق دیافراگم جوش شده است نیز کنترل گردد. در این محاسبات ضریب کاهش مقاومت (Φ) را می توان برای حالت حدی تسلیم به جای ۰.۹ برابر ۱.۰ و برای حالت حدی گسیختگی به جای ۰.۷۵ برابر ۰.۹ در نظر گرفت. همچنین ضریب اطمینان (Ω) را می توان برای حالت حدی تسلیم به جای ۱.۶۷ برابر ۱.۵ و برای حالت حدی گسیختگی به جای ۲.۰ برابر ۱.۶۷ در نظر گرفت.
(۳) اتصال ستون به ورق‌های دیافراگم باید از نوع جوش شیاری با نفوذ کامل همراه با ورق‌های پشت بند بوده و در محل کارخانه اجرا گردد. این جوش بحرانی لرزه ای محسوب شده و ضوابط بند ۱۰-۳-۲-۱-۶ (ب) باید در مورد آن رعایت گردد. همچنین کیفیت صد درصد این جوش ها باید از طریق آزمایش های غیر مخرب نظیر رادیوگرافی یا التراسونیک (فراصوتی) تأیید شود.
(۴) مطابق جزئیات شکل ۱۰-۳-۷-۱۰ در این نوع اتصال سطح بیرونی بال فوقانی تیر باید حداکثر ۳ میلی متر پایین تر از سطح فوقانی ورق دیافراگم باشد.