الف) سازنده موظف است بر اساس نقشه های محاسباتی ابتدا نقشه های اجرایی کارگاهی را تهیه و به تصویب طراح سازه برساند. کنترل مهندس طراح در حد انطباق با نقشه های محاسباتی و مشخصات فنی بوده و مسئولیت هندسه قطعات، فواصل سوراخ ها و زاویه پخ ها بر عهده سازنده اسکلت است.
ب) نقشه های اجرایی باید کلیه اطلاعات و جزییات لازم برای برشکاری و ساخت قطعات اعم از ابعاد و اندازه ها، آماده سازی لبه ها، اندازه جوش ها، اندازه پیچ ها و سوراخ کاری را شامل شود.
پ) نقشه های اجرایی باید جوش های کارخانه ای را از جوش های کارگاهی متمایز کرده، نوع اتصال (اتکایی پیش تنیده و لغزش بحرانی) را مشخص نموده و نیز حد و روش سفت کردن پیچ ها و نوع سطوح تماس را به وضوح معین نماید.
ت) قبل از شروع به ساختن و نصب قطعات باید اندازه های مندرج در نقشه ها به منظور تطبیق کامل و جلوگیری از بروز هرگونه اشکال در موقع ساخت و نصب توسط سازنده به دقت کنترل شود.
ث) هر قطعه پس از آن که با اندازه و شکل مشخص شده در نقشه های اجرایی کارگاهی ساخته شد، باید با شماره مشخص شده در نقشه علامت گذاری شود.
ج) برش مونتاژ جوشکاری و متصل کردن قطعات به یکدیگر به استثنای اتصالات وصله های کارگاهی (در محل) باید در کارخانه سرپوشیده و مجهز ساخت اسکلت های فولادی توسط استادکاران و کارگران ماهر و زیر نظر متخصص فن انجام شود.
چ) در تمام مراحل تولید هر قطعه یا هر بسته از قطعه های مشابه از اجزای فولادی باید قابل شناسایی باشند. شناسایی می تواند به وسیله دسته بندی یا به وسیله شکل و اندازه جزء یا با استفاده از علامت های قابل تشخیص و با دوام انجام گیرد. علامت گذاری باید به صورتی باشد که باعث ایجاد آسیب به قطعه نشود.
ح) علامت گذاری با مهرهای سخت برای فولادهای بالاتر از رده S۳۵۵ مجاز نیست و در سایر موارد باید فقط در نواحی مشخصی به کار رود که بر مقاومت و شکل‌پذیری محصول تأثیری نداشته باشد.