الف) قطعات باید با ابعاد و شکل های لازم به دقت بریده شده و در محل های لازم سوراخ شوند. برش ورق‌هایی که در ساختن قطعات فولادی مصرف می‌شود باید توسط دستگاه برش حرارتی ریلی یا فرایندهای خودکار انجام گیرد. برای ورق‌های با ضخامت مساوی یا کمتر از ۱۵ میلی متر، برش کاری توسط دستگاه گیوتین مجاز است. در این حالت لبه های برش باید کاملا یکنواخت و خالی از ناهمواری های سطحی بیش از ۰.۵ میلی متر باشند. ناهمواری ها و زخم های بیش از حد مجاز را باید با سنگ زدن و در صورت لزوم تعمیر کاری توسط جوش هموار کرد.
ب) در قطعات و نیمرخ‌های سنگین با ضخامت اجزای تشکیل دهنده بیش از ۴۰ میلی متر باید قبل از برش حرارتی پیش گرمایش تا دمای حداقل ۶۵ درجه سلسیوس انجام شود.
پ) برش انتهایی نیمرخ‌های فولادی که برای ساخت مهاربندها، تیرها، ستون ها و اتصالات آن‌ها مصرف می شوند، در صورت موافقت مهندس ناظر می تواند با اره یا برش حرارتی به صورت دستی انجام گیرد. در هر صورت کلیه ناصافی هایی که بر اثر برشکاری به وجود می آید، باید با سنگ زدن برطرف شوند.
ت) سوراخ کاری نهایی ورق‌ها و نیمرخ‌ها با ضخامت بیش از ۱۵ میلی متر باید به کمک مته دوار انجام پذیرد. برای سوراخ های با قطر زیاد میتوان ابتدا سوراخی با قطر کوچک تر توسط منگنه (پانچ) ایجاد نمود و سپس با مته سوراخ را به قطر دلخواه رساند. قطعاتی که با پیچ به هم متصل می شوند در صورت امکان باید همه به هم خال جوش شده و با هم سوراخ کاری شوند. سوراخ کاری ورق‌ها و نیمرخ‌ها به کمک منگنه برای ضخامت های بیش از ۱۵ میلی متر مجاز نیست.
ث) تیرهای با مقطع کاهش یافته باید با استفاده از برش حرارتی برای ایجاد قوسی ملایم ساخته شوند. زیری سطح بریده شده با برش حرارتی باید حداکثر ۱۳ میکرون باشد. تمام نواحی انتقالی بین تیر با مقطع کاهش یافته و مقطع دست نخورده باید در جهت طول بال تیر برای کاهش آثار نامطلوب ناشی از تغییر ناگهانی مقطع گرد شوند گوشه های بین سطح مقطع کاهش یافته و بالا و پایین بال های تیر جهت برداشتن لبه های تیز باید سنگ زده شوند ولی رعایت حداقل شعاع گردی یا زاویه یخی نیاز نیست.
ج) حداکثر رواداری برش حرارتی از خط برش تئوری ۶± میلی متر است حداکثر رواداری عرض مؤثر ورق‌ها در هر مقطع ۱۰± میلی متر است.
چ) تو رفتگی ها و زخم های ایجاد شده در اثر برش حرارتی در سطح برش کاهش یافته با حداکثر عمق ۶ میلی متر را می توان با سنگ زدن اصلاح نمود. طول ناحیه دارای تورفتگی و زخم که سنگ زده می‌شود، نباید از ۵ برابر عمق تورفتگی در هر طرف کمتر باشد از جوشکاری میتوان برای اصلاح تورفتگی ها و زخمهای ایجاد شده با عمق حداقل ۶ میلی متر و حداکثر ۱۳ میلی متر استفاده نمود. هم چنین برای اصلاح نواحی که بر اثر سنگ زدن عمق مؤثر برش ناحیه کاهش یافته از رواداری های مجاز بیشتر شده است نیز میتوان از جوش استفاده نمود تورفتگی ها و زخم ها باید برداشته شده و در محل آن‌ها گودی با عمق حداقل ۶ میلی متر با سنگ زدن ایجاد شود. همچنین در ناحیه مورد نظر پیش گرمایش با دمای حداقل ۶۶ درجه سانتی گراد انجام شود تورفتگی ها و زخم های با عمق بیش از ۱۳ میلی متر باید توسط روشی که به تأیید نماینده‌ی کارفرما رسیده است، اصلاح شوند.