حفظ انرژی و رعایت معیارهای ساختمانهای سبز و پایدار
لازم است با رعایت تمهیداتی در طراحی و ساخت بنا، با در نظر گرفتن همجواریها، شرایط اقلیمی، محلی و اقتصادی، مقدار انرژی مصرفی در بهرهبرداری از ساختمان و تأسیسات گرمایشی و سرمایشی تا حد امكان پایین نگه داشته شود، تعویض هوا و تهویه مطبوع در حد مجاز، در انطباق با مبحث نوزدهم مقررات ملّی ساختمان در نظر گرفته شود. در ساختمانهایی كه مقررات كلی این مبحث معین میكند، رعایت معیارهای ساختمانهای سبز و پایدار به قرار زیر الزامی است.
الف) گوناگونی و تنوع: از اساسی ترین اهداف توسعه پایدار است. با طراحی كاربری های متفاوت همجوار در محلات شهری، درصد زیادی از هزینه ها و آلودگی هوا كاهش می یابد.
ب) اقلیم و آب و هوا: آگاهی به چگونگی انطباق ساختمان با اقلیم خاص منطقه از مباحث مهم معماری می باشد. طراحی اقلیمی، روشی برای كاهش همه جانبه هزینه انرژی ساختمان و عوامل اقلیمی مؤثر بر بنا شامل تابش آفتاب، دما، رطوبت، باد و بارندگی می باشد. در این رابطه توجه به راهكارهای معماری گذشته هر منطقه بسیار كارساز است.
پ) پوشش ساختمانها: استفاده از پوششهای گیاهی بیشتر در سقف، نماها و كف فضاها به حفظ انرژی در ساختمان كمك میكند.
ت) بكارگیری ظرفیت حرارتی جرم مصالح ساختمانی: ظرفیت بالاتر حرارتی جرم دیوارها و سقفها باعث بالا رفتن زمان انتقال حرارت بین فضای داخلی و خارجی می شو د. استفاده از پوشش های دوجداره میتواند باعث مصرف بیشترین حرارت بدست آمده از خورشید در روز و مصرف آن در شب شود.
ث) رنگ: استفاده از رنگهای روشن برای اقلیم های گرم و رنگ های تیره و جذب كننده برای اقلیم های سرد ترجیح داده میشود.
ج) پنجره و در: نوع، جنس و ابعاد و مكان یابی پنجره تأثیر بسزایی در حرارت اكتسابی از آفتاب دارد. انتخاب نوع شیشه و پروفیل پنجره مناسب در درازمدت باعث كاهش هزینه های انرژی مصرفی ساختمان می گردد.
چ) سایه اندازی: از برآمدگی ها و پیش آمدگی های بام ساختمان، سایبانها، ساباط ها و پرده ها برای جلوگیری از دریافت حرارت غیرضروری آفتاب می توان استفاده كرد.
ح) لزوم توجه به احیای هویت فرهنگی و استفاده از نیروی كار و روشهای ساخت محلی.
خ) طراحی با كمترین نسبت سطح بیرونی به حجم بنا: بالا بودن این نسبت نشان دهنده راندمان خوب انرژی است. یعنی هندسه ساختمان به گونه ای باشد كه سطوح خارجی حداقل مقدار ممكنه باشد و حجم فضای داخلی ساختمان حداكثر مقدار ممكنه باشد.
د) بالا بودن نسبت سطح به محیط بنا: عبارت است از بالا بودن حاصل تقسیم مساحت یك طبقه بر محیط آن طبقه. هر چه این مقدار بزرگتر باشد، راندمان انرژی ساختمان بیشتر است.
ذ) طراحی مناسب فضاهای داخل بنا برای بهره گیری بیشتر از عوامل طبیعی، حرارت آفتاب، و نور طبیعی.
ر) استفاده از مصالح ساختمانی بادوام، طبیعی، بوم آورد و غیر سمی و مناسب و قابل بازیافت
ز) توجه همزمان به همه اصول فوق الذكر.