مطابق
بند ۶-۵-۲-۲ مبحث ششم مقررات ملی ساختمان، ویرایش چهارم (۱۳۹۸)، بار ناشی از تیغه‌ها و دیوارهای جداکننده داخلی باید با توجه به مشخصات آنها و ضوابط مربوط در بارگذاری ساختمان منظور شود.
بااین‌حال، در شرایط مشخصی می‌توان از منظورکردن بار زنده اضافی تیغه‌های جداکننده صرف‌نظر کرد.
۱. شرط عدم نیاز به بار زنده اضافی تیغهبندیاگر حداقل بار زنده گسترده یکنواخت کف بیش از ۴ کیلونیوتن بر مترمربع باشد، نیازی به منظورکردن بار زنده اضافی تیغه‌های جداکننده نیست.
برای مثال، اگر بار زنده کف یک ساختمان اداری برابر ۵ کیلونیوتن بر مترمربع باشد، بار زنده اضافی تیغه‌بندی می‌تواند صفر در نظر گرفته شود.
۲. تفاوت بار زنده تیغه‌بندی و بار مرده دیوارهاعدم نیاز به بار زنده اضافی تیغه‌بندی به معنای حذف وزن واقعی دیوارها از محاسبات نیست.
چنانچه تیغه‌ها یا دیوارها مطابق ضوابط مبحث ششم در گروه بار مرده قرار گیرند، وزن آنها باید در طراحی سازه منظور شود.
بنابراین، هنگام بارگذاری باید نوع و وزن تیغه و ضوابط مربوط به بار مرده و بار زنده به‌صورت جداگانه بررسی شوند.
۳. وضعیت کف‌هایی که شرط حذف را ندارنددر کف‌هایی که حداقل بار زنده گسترده یکنواخت آنها بیش از ۴ کیلونیوتن بر مترمربع نیست، نمی‌توان صرفاً بر اساس این استثنا از بار زنده اضافی تیغه‌بندی صرف‌نظر کرد.
در این شرایط، نوع تیغه، وزن واحد سطح آن و ضوابط
بند ۶-۵-۲-۲ باید بررسی شوند.
در موارد مشمول بار زنده تیغه‌بندی، مقادیر حداقل بار معادل با توجه به مشخصات جداکننده تعیین می‌شوند.
۴. مثال کاربردیفرض کنید بار زنده کف یک ساختمان اداری برابر ۵ کیلونیوتن بر مترمربع باشد.
با توجه به اینکه این مقدار از ۴ کیلونیوتن بر مترمربع بیشتر است، نیازی به منظورکردن بار زنده اضافی تیغه‌های جداکننده نخواهد بود.
بنابراین:
بار زنده اضافی تیغه‌بندی = صفر
بااین‌حال، اگر در ساختمان دیوارهایی وجود داشته باشند که وزن آنها طبق مقررات باید به‌عنوان بار مرده منظور شود، این بارها همچنان باید در محاسبات لحاظ شوند.
نکات کلیدی آزمونی:۱. حد آستانه مهم برای عدم نیاز به بار زنده اضافی تیغه‌بندی، بیشتر بودن حداقل بار زنده گسترده یکنواخت کف از ۴ کیلونیوتن بر مترمربع است.
۲. برای بار زنده کف برابر ۵ کیلونیوتن بر مترمربع، بار زنده اضافی تیغه‌بندی می‌تواند صفر باشد.
۳. صفر بودن بار زنده اضافی تیغه‌بندی به معنای حذف وزن واقعی تمام دیوارها و تیغه‌ها نیست.
۴. در مواردی که شرط عدم نیاز به بار زنده اضافی برقرار نباشد، باید مشخصات تیغه و سایر ضوابط بارگذاری بررسی شوند.
۵. بار زنده معادل تیغه و بار مرده دیوار دو مفهوم متفاوت هستند و نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
۶. در بررسی اثر لرزه‌ای تیغه‌ها و دیوارهای جداکننده نیز باید ضوابط استاندارد ۲۸۰۰ درباره وزن مؤثر لرزه‌ای رعایت شود.
نتیجه آزمونی:اگر حداقل بار زنده گسترده یکنواخت کف بیش از ۴ کیلونیوتن بر مترمربع باشد، نیازی به منظورکردن بار زنده اضافی تیغه‌های جداکننده نیست؛ اما بارهای مرده و سایر بارهای الزامی ساختمان همچنان باید مطابق مقررات در محاسبات منظور شوند.