٩-پ١-۴-٢ هنگامی که تنها بخشی از سازه مدفون بوده و یا در تماس باخاک ویا آب سولفاتی است، تبخیر مستمر آب می تواند منجر به باقی ماندن غلظت بسیار زیادی از یون های سولفات در بتن شود. امکان حمله ی سولفاتی شدید، حتی با غلظت اندک یون های سولفات موجود در منبع آن، وجود دارد. سازه های بتنی کاملا مدفون در خاک و یا مستغرق در آب، تحت شرایط استاتیکی قرار دارند؛ که در این حالث حمله ی سولفاتی به نواحی سطحی محدود شده ومعمولا قابل صرف نظر کردن است.
٩-پ١-۴-٣ جاری بودن آب سطحی یا زیر زمینی می تواند حملهی سولفاتی شدیدتری نسبت به آب ساکن با همان غلظت یون های سولفات ایجاد کند.
٩-پ١-۴-۴ سازەی بتنی که همواره بالای سطح آب زیر زمینی قرار میگیرند، ممکن است در اثر مهاجرت یونهای سولفات از فضاهای مویینهی خاک در معرض حمله سولفاتی قرار گیرند.
٩-پ١-۴-٥ در مناطق سرد، حمله ی سولفاتی ممکن است به صورت نوع خاص وفوقالعاده شدیدی بروز نماید؛ که با عنوان حمله ی سولفاتی تومازایتی شناخته میشود.
٩-پ١-۴-۶ برای بتن های در معرض خطر حملهی سولفاتی، و نه محیط توأم سولفاتی و کلرایدی، نوع مواد سیمانی مورد استفاده، حداکثر نسبت آب به مواد سیمانی و حداقل مقاومت فشاری مشخصه ی ٢٨ روزه باید مطابق باجدول ٩-پ١-٨ باشند.
٩-پ١-۴-٧ تعیین مقدار یون سولفات محلول در آب موجود در خاک باید بر اساس روش استاندارد ASTM C۱۵۸۰ انجام پذیرد.
٩-پ١-۴-٨ تعیین مقدار یون سولفات موجود در آب غیر شور باید بر اساس روش استاندارد ملی ایران به شمارەی ٢٣٥٣ و برای آب دریا یا آب شور باید مطابق با استاندارد ASTM D۴۱۳۰ انجام پذیرد.
[١] برای نوع سیمان ومواد سیمانی به بند ٩-پ١-۴-٩، ٩-پ١-۴-١٠ و٩-پ١-۴-١١ مراجعه شود.
[٢] رعایت این محدودیت برای بتن های سبک دانه الزامی است: زیرا کنترل تسبت آب به مواد سیمانی عملاً در بتن های سبک دائه میسر نصی باشد. هرچند رعایت این محدودیت برای بتن معمولی نیز توصیه می کردد.
٩-پ١-۴-٩ سیمان با مقاومت سولفاتی کم، سیمانی است که در ازمایش "تعیین تغییر طول ملات سیمانی هیدرولیکی قرار گرفته در محلول سولفات"، استاندارد ملی ١٧١٠٧، مقدار انبساط کمتر از ۰/۱ درصد در ۶ ماه باشد.
٩-پ١-۴-١٠ سیمان با مقاومت سولفاتی متوسط، سیمانی است که در آزمایش استاندارد مذکور در بند ٩-پ١-۴-٩ مقدار انبساط کمتراز ۰/۰۵ درصد پس از ۶ ماه و ۰/۱۰ درصد پس از ١ سال داشته باشد. سیمان پرتلند نوع ٢، انواع سیمان های آمیخته، ترکیب انواع سیمان های پرتلند با مقادیر مناسبی از افزودنی های معدنی نظیر دودهی سیلیسی، خاکستر بادی، سرباره، انواع پوزولان های طبیعی و... در صورت برآورده کردن الزام فوق می توانند در رده ی سیمان های با مقاومت سولفاتی متوسط قرار گیرند.
٩-پ١-۴-١١ سیمان با مقاومت سولفاتی زیاد، سیمانی است که در آزمایش استاندارد مذکور در بند ٩-پ١-۴-٩ مقدار انبساط کمتر از ۰. ۱۰ درصد پس از ١٨ ماه داشته باشد. سیمان پرتلند نوع ۵، انواع سیمانهای آمیخته، ترکیب انواع سیمان های پرتلند با مقادیر مناسبی از افزودنی های معدنی نظیر دوده ی سیلیسی، خاکستر بادی، سرباره، انواع یوزولان های طبیعی و... در صورت برآوردە کردن الزام فوق میتوانند در ردەی سیمان های با مقاومت سولفاتی زیاد قرار گیرند.
٩-پ١-۴-١٢ استفاده از سیمانهای پرتلند آهکی و یا بتن حاوی پر کنندههای معدنی مانند کربنات کلسیم و یا کربنات منیزیم، در شرایط محیطی باخطر حمله سولفاتی رده های XS۱، XS۲ و XS۳ در هوای سرد، و برای رده های XS۲ و XS۳ در شرایط محیطی معتدل و گرم نیز مجاز نیست.
٩-پ١-۴-١٣ به دلیل احتمال تشدید حمله ی سولفاتی، استفاده از کلرید کلسیم، سایر تندگیر کنندههای حاوی نمکهای کلسیم و یا هر نوع افزودنی شیمیایی حاوی کلراید در شرایط محیطی با خطر حمله ی سولفاتی رده های XS۱، XS۲ و XS۳ مجاز نیست.
٩-پ١-۴-۱۴ بتنی که در معرض آب دریا و یا پاشش آب دریا باشد، باید بر اساس شرایط محیطی مربوطه طبق جدول ٩پ ١-٢، الزامات مندرج در این جدول را برآورده سازد، ودر این حالت الزامات جدول ٩-پ١-٨ کاربردی ندارند.
عیین مقدار یون سولفات موجود در آب غیر شور