٩-پ١-٥-١ شدت مجاورت با آب دریا بسته به شرایط زیر می تواند مختلف باشد:
الف- بتن در معرض چرخههایتر و خشک شدن و یا یخ زدن و آب شدن، در ناحیه ی جزر ومد و یا در ناحیهی پاشش قرار میگیرد. در این حالت سازه در آسیب پذیرترین وضعیت قرار داشته و باید تدابیر مناسب برای جلو گیری از هوا زدگی، حملەی سولفاتی، خوردگی آرماتور و فرسایش نیز به عمل آیند.
ب- بتن در استغراق کامل یا جزئی قرار میگیرد. در حالت استغراق کامل، خطر یخ زدگی بر خلاف اشباع بودن بتن کمتر شده، وهمچنین احتمال خوردگی به دلیل عدم دسترسی اکسیزن کاهش مییابد.
پ- بتن واقع در قسمتهای بالاتر از ناحیەی پاشش و بالاتر از جزر و مد، به دلیل عدمتر شدن در معرض خرابی کمتر قرار میگیرد.
٩-پ١-٥-٢ با افزایش میزان C۳A در سیمان، مقاومت در برابر نفوذ یون های کلرید افزایش می یابد؛ اما مقاومت در برابر حملهی سولفاتی کاهش می یابد. بنابراین در محیط آب دریا با غلظت زیاد یون های کلرید وسولفات، استفاده از سیمان با مقدار C۳A بین ۶ درصد تا ١٠ درصد توصیه میگردد.
٩-پ١-٥-٣ در محیط های دریایی، می توان به جای سیمان های توصیه شله در بند ٩-پ١-٥-٢، از سایر سیمانها به همراه مقادیر قابل قبول از مواد جایگزین سیمان مناسب استفاده کرد.
٩-پ١-۵-۴ علاوه بر حمله ی سولفاتی بیرونی که در آن یون های سولفات از محیط خارج وارد بتن شده و موجب خرابی میشوند، نوع خاصی از حمله ی سولفاتی داخلی وجود دارد که به دلیل انبساط ناشی از تشکیل اترینگایت در بتن سخت شده جوان میباشد. این پدیدە بە تشکیل تاخیری اترینکایت موسوم است. به منظور جلوگیری از وقوع این نوع خرابی، کنترل میزان سولفات موجود در مخلوط بتن اولیه (ناشی از مواد سیمانی، سنک دانه، آب وافزودنیها) ونیز عدم عمل آوری حرارتی بتن در دماهای بالای ٧٠ درجه ی سلسیوس ضروری است.