در این روش، برای هر زوج شتاب‌نگاشت، باید "طیف راستای بیشینه" با استفاده از دو مؤلفه افقی ساخته شود. بدین منظور لازم است ابتدا برآیند تاریخچه زمانی دو مؤلفه افقی، حول محوری با زاویه دلخواه θ نسبت به جهت یکی از مؤلفه‌های زلزله تعیین شود. سپس با افزایش زاویه θ با گام‌های مساوی (حداقل ۱۲ گام) در محدوده صفر تا ۱۸۰ درجه، طیف پاسخ برآیند تاریخچه زمانی به‌دست آمده برای هر زاویه محاسبه و پوش این طیف‌ها، تحت عنوان "طیف راستای بیشینه" این زوج شتاب‌نگاشت تعیین شود.
سپس هر زوج شتاب‌نگاشت، در بازه زمان تناوب مورد نظر (بند ۲-۱۰-۲-۳) به نحوی مقیاس شود که در این بازه، میانگین طیف‌های راستای بیشینه همه این زوج شتاب‌نگاشت‌ها، در هیچ زمان تناوبی از ۹۰ درصد طیف هدف مورد نظر کمتر نشود.
شتاب‌نگاشت‌ها را می‌توان با ضریب مقیاس یکسان یا متفاوت اصلاح کرد، اما در هر صورت لازم است برای یک زوج شتاب‌نگاشت، هر دو مؤلفه افقی دارای یک ضریب مقیاس یکسان باشند. توصیه می‌شود که ضریب مقیاس بین ۰٫۳ تا ۳ محدود شود.
در خصوص برخی از ساختمان‌ها به شرح مذکور در پیوست (۲) این آیین‌نامه، می‌توان اثرات تحریک افقی در دو امتداد متعامد را به‌طور مستقل اعمال نمود. در این موارد برای مقیاس نمودن شتاب‌نگاشت‌ها، نیازی به تهیه "طیف راستای بیشینه" زوج مؤلفه‌ها نبوده و شتاب‌نگاشت‌های انتخابی باید از طریق مقایسه طیف پاسخ آن‌ها با طیف هدف در بازه زمان تناوب مورد نظر مقیاس شوند. در این محدوده، میانگین طیف این شتاب‌نگاشت‌ها در هیچ زمان تناوبی نباید کمتر از طیف هدف باشد.
در صورت نیاز به مؤلفه قائم شتاب‌نگاشت، مؤلفه‌های قائم هر یک از شتاب‌نگاشت‌ها نیز باید به نحوی اصلاح شود که میانگین طیف آن‌ها در بازه زمان تناوب مورد نیاز کمتر از طیف قائم هدف نباشد.