حد بالای بازه زمان تناوب سازگاری طیفی برای همه سازه‌ها بجز سازه‌های دارای جداساز لرزه‌ای، ۲Tu است. حد پایین برابر کمترین دو مقدار T۱ و ۰٫۲Tu در نظر گرفته می‌شود. نحوه تعیین T۱ و Tu در بند ۲-۱۰-۱-۱ بیان شده است.
برای سازه‌های دارای جداساز لرزه‌ای، حد بالای بازه زمان تناوب سازگاری در روش‌های مقیاس دامنه و یا انطباق طیفی برابر با ۱٫۲۵TM می‌باشد. TM باید با استفاده از مشخصات کران پایین سامانه جداساز تعیین شود. حد پایین این بازه تناوبی برابر با زمان تناوب T۲ سازه دارای جداساز (تعیین‌شده با استفاده از مشخصات کران بالای سامانه جداساز) خواهد بود که نباید از زمان تناوب اصلی روسازه با پایه ثابت بیشتر شود. در خصوص مؤلفه قائم، حد پایین این انطباق، بزرگ‌ترین دو مقدار ۰٫۱ ثانیه و کمترین زمان تناوبی که در آن مشارکت جرمی قابل توجهی در جهت قائم رخ می‌دهد، انتخاب می‌شود.
برای سازه‌های دارای میراگر لرزه‌ای، بازه زمان تناوب مورد استفاده در روش‌های مقیاس دامنه و یا انطباق طیفی همانند سازه‌های متعارف است. در تعیین زمان تناوب‌های ارتعاشی می‌بایست از مشخصات اسمی میراگرها در تراز زلزله بیشینه مورد نظر استفاده شود.