تغییر مکان جانبی نسبی ارتجاعی هر طبقه، Δeu، بر مبنای اختلاف بین تغییر مکان‌های جانبی کلی مراکز جرم کف‌های بالا و پایین آن طبقه و بر اساس یکی از روش‌های تحلیل خطی محاسبه می‌شود؛ لیکن در ساختمان‌های دارای نامنظمی پیچشی زیاد و شدید، محاسبه تغییر مکان جانبی نسبی ارتجاعی هر طبقه باید بر مبنای بیشترین اختلاف بین تغییر مکان‌های جانبی جرم‌های قرارگرفته در یک امتداد قائم در کف‌های بالا و پایین آن طبقه، که در محل محورهای کناری ساختمان قرار دارند انجام شود.
محاسبه Δeu طبقات باید در حضور بارهای ثقلی قابل انتظار و با در نظر گرفتن آثار P-Δ مطابق بند ۳-۱۶-۱ انجام شود. بارهای ثقلی قابل انتظار نباید کمتر از ۱D+۰.۵L در نظر گرفته شود که در آن D بار مرده و L بار زنده کاهش نیافته است و مطابق ضوابط مبحث ششم مقررات ملی ساختمان تعیین می‌گردند. مقدار L در ترکیب فوق را می‌توان برای بارهای زنده کمتر از ۵ کیلونیوتن بر مترمربع برابر ۰.۴L۰ و برای بارهای زنده ۵ کیلونیوتن بر مترمربع و بیشتر، برابر ۰.۸L۰ در نظر گرفت. L۰، حداقل بار زنده گسترده یکنواخت، مطابق مبحث ششم مقررات ملی ساختمان می‌باشد.
تفاوت سختی و مقاومت در کنترل دریفت قاب خمشی فولادی
در کنترل تغییرمکان جانبی نسبی قاب خمشی فولادی، عامل اصلی «سختی جانبی» سازه است، نه فقط ظرفیت مقاومتی اعضا.
افزایش ممان اینرسی تیرها باعث افزایش سختی خمشی تیرها می‌شود و می‌تواند دوران گره‌ها و تغییرمکان جانبی نسبی طبقات را کاهش دهد. اما افزایش تنش تسلیم فولاد یا افزایش ظرفیت پلاستیک مقطع، بیشتر مقاومت عضو را بالا می‌برد و الزاماً سختی الاستیک قاب را افزایش نمی‌دهد.
بنابراین در تست‌هایی که درباره کنترل دریفت یا تغییرمکان جانبی نسبی سؤال می‌شود، باید دنبال گزینه‌ای باشید که سختی خمشی اعضا را زیاد کند. در این تست، پاسخ مناسب «افزایش ممان اینرسی تیرها» است.
هیچ رأی وحدت رویه‌ای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی دیوان عدالت اداری برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ رأی نمونه‌ای برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نظریه مشورتی برای این ماده ثبت نشده است.
هیچ نشست قضایی برای این ماده ثبت نشده است.
دسترسی اشتراکی
برای مشاهده کامل تست‌ها، انتخاب گزینه و دیدن پاسخ باید اشتراک فعال داشته باشید.
تست ۱
برای کنترل تغییرمکان جانبی نسبی در سازه قاب خمشی فولادی معمولاً کدام‌یک از روش‌های زیر تأثیر بیشتری دارد؟