تکیه‌گاه‌های تحمل‌کننده بارهای ثقلی اعضای رابط بین دو سازه مجزا باید برای حداکثر تغییر مکان‌های جانبی نسبی مورد انتظار بین دو سازه طراحی شوند. در تعیین تغییر مکان‌های جانبی نسبی مذکور باید ضوابط زیر در نظر گرفته شود:
الف- تغییر مکان جانبی هر تکیه‌گاه عضو رابط بر مبنای رابطه (۳-۲۰) تعیین می‌شود، با این تفاوت که δeu، حداکثر تغییر مکان جانبی کلی ارتجاعی سازه در محل تکیه‌گاه موردنظر است. در صورتی که سازه دارای نامنظمی پیچشی باشد، اثر ضریب تشدید پیچش اتفاقی Aj، موضوع تبصره ۲ بند ۳-۹-۴-۳ نیز باید در تعیین این جابجایی لحاظ شود.
ب- در محل هر یک از تکیه‌گاه‌های عضو رابط باید تغییر مکان جانبی حاصل از بند «الف» ۱٫۵ برابر شود.
پ- به‌منظور محاسبه حداکثر تغییر مکان جانبی نسبی مورد انتظار بین دو سازه، باید فرض شود که این دو سازه در خلاف جهت یکدیگر حرکت می‌کنند. بر این اساس، جابجایی دو سازه نسبت به یکدیگر باید برابر با مجموع جابجایی‌های هر یک از این دو سازه، حاصل از بند «ب» در نظر گرفته شود.