در ساختمان‌های با اهمیت «خیلی زیاد» و «زیاد» با هر تعداد طبقه و در سایر ساختمان‌ها در صورتی که بیش از پنج طبقه یا بلندتر از ۱۸ متر از تراز پایه باشند، حداقل عرض درز انقطاع بین ساختمان و ساختمان مجاور در هر طبقه ساختمان باید برابر با جذر مجموع مربعات δM دو ساختمان در نظر گرفته شود. مقدار δM از رابطه (۳-۲۰) تعیین می‌شود.
در رابطه فوق:
δM: حداکثر تغییر مکان جانبی کلی غیرارتجاعی در محل بحرانی طبقه موردنظر، تحت اثر زلزله طرح؛
δeu: حداکثر تغییر مکان جانبی کلی ارتجاعی در محل بحرانی طبقه موردنظر تحت اثر زلزله طرح و با احتساب آثار P-Δ که بر مبنای یکی از روش‌های تحلیل خطی محاسبه شده است. در صورتی که سازه در امتداد موردنظر دارای نامنظمی پیچشی باشد باید اثر ضریب تشدید پیچش اتفاقی، Aj، موضوع تبصره بند ۳-۹-۴-۳ نیز در تعیین این تغییر مکان لحاظ شده باشد؛
Cd: ضریب بزرگنمایی تغییر مکان جانبی مطابق جدول ۳-۱؛
Ie: ضریب اهمیت ساختمان مطابق بند ۳-۹-۱-۴.
مقدار δM محاسبه‌شده از رابطه (۳-۲۰) نباید از پنج هزارم ارتفاع طبقه موردنظر از تراز پایه، کمتر در نظر گرفته شود.
تبصره ۱: در مواردی که ساختمان، مشمول موضوع ضابطه «الف» بند ۳-۶-۲ شده باشد، تغییر مکان جانبی کلی غیرارتجاعی طبقه تحت اثر زلزله طرح باید به‌صورت ترکیبی، مطابق روش مذکور در تبصره بند ۳-۱۲-۲ محاسبه شود.
تبصره ۲: در مواردی که مشخصات ساختمان مجاور در دسترس نباشد، حداقل فاصله افقی هر طبقه ساختمان از مرز مشترک با زمین مجاور باید برابر با ۷۰ درصد δM در آن طبقه ساختمان منظور گردد.
تبصره ۳: در مواردی که ساختمان، شرایط استفاده از روش تحلیل دو مرحله‌ای، موضوع بند ۳-۱۱-۲-۲ را احراز نموده باشد، مبنای محاسبه عرض درز انقطاع، تعداد طبقات و ارتفاع سیستم فوقانی خواهد بود.
تبصره ۴: در ساختمان‌هایی که مشمول محاسبه درز انقطاع مطابق ضوابط این بند نیستند، عرض درز انقطاع باید بر مبنای بند ۱-۶-۱ تعیین شود.
