ساختمان‌های متعارف به ساختمان‌هایی اطلاق می‌شود که توزیع جرم و سختی در ارتفاع آن‌ها عمدتاً به‌صورت متناسب تغییر نماید. در این ساختمان‌ها، زمان تناوب اصلی نوسان جانبی سازه در هر امتداد را می‌توان از طریق روابط تجربی به شرح زیر تعیین نمود:
الف- سیستم قاب خمشی
۱- در مواردی که میانقاب‌ها مانعی در برابر حرکت جانبی قاب‌ها ایجاد ننمایند:
۱-۱- قاب‌های خمشی فولادی و مختلط
۱-۲- قاب‌های خمشی بتن‌آرمه
۲- در مواردی که میانقاب‌ها مانعی در برابر حرکت جانبی قاب‌ها ایجاد نمایند، مقدار T باید از رابطه ۳-۹ تعیین شود.
ب- قاب‌های مهاربندی‌شده با مهاربندهای واگرا یا مهاربندهای کمانش‌تاب، در سیستم قاب ساختمانی و سیستم دوگانه
۱- در مواردی که میانقاب‌ها مانعی در برابر حرکت جانبی قاب‌ها ایجاد ننمایند:
۲- در مواردی که میانقاب‌ها مانعی در برابر حرکت جانبی قاب‌ها ایجاد نمایند، مقدار T باید از رابطه ۳-۹ تعیین شود.
پ- سایر سیستم‌های مندرج در جدول (۳-۱)، با یا بدون وجود میانقاب‌ها
در روابط فوق، H ارتفاع ساختمان بر حسب متر است که مطابق تعریفی که در بخش تعاریف ارائه شده است، تعیین می‌شود.
تبصره ۱: در تعیین زمان تناوب اصلی نوسان جانبی ساختمان‌هایی که سیستم مقاوم لرزه‌ای آن‌ها از نوع سیستم کنسولی است، در صورتی که ساختمان متعارف محسوب گردد، حسب مورد از روابط (۳-۶) یا (۳-۷) استفاده می‌شود و اگر ساختمان غیرمتعارف محسوب شود، ضوابط بند ۳-۹-۲-۲ مبنای این محاسبه خواهد بود.
تبصره ۲: در هر امتداد سازه، در صورتی که زمان تناوب حاصل از روابط تجربی، بیشتر از زمان تناوب تحلیلی آن امتداد باشد برای آن امتداد باید از زمان تناوب تحلیلی استفاده شود.
