اولین روش برای تأمین عملکردی فراتر از اهداف متداول این آییننامه برای یک ساختمان، استفاده از ضوابط سختگیرانهتر در طراحی لرزهای میباشد. برخی از روشهای پیشنهادی در این زمینه عبارتند از:
الف- افزایش مقاومت سازه طراحی سازه ساختمان برای مقادیر بزرگتری از برش پایه تعیین شده در آییننامه، موجب کاهش نیاز تغییرشکلهای غیر ارتجاعی سازه و به تبع آن کاهش خسارات خواهد شد. از
جمله روشهای قابل استفاده برای این منظور، استفاده از ضریب اهمیتی بزرگتر یا ضریب رفتاری کوچکتر از آنچه در آییننامه مشخص شده، است.
ب- افزایش سختی سازه افزایش سختی سازه ساختمان منجر به کاهش تغییر مکانهای کلی و نسبی ساختمان میشود. گرچه این امر در مواردی منجر به افزایش تقاضای مقاومت (نیروی طراحی) سازه میشود، لیکن در صورت طراحی درست سازه، نهایتاً کاهش تغییر مکانهای نسبی و کاهش نیاز تغییرشکلهای غیر ارتجاعی حاصل میشود. استفاده از دیوارهای برشی یا هستههای نسبتاً صلب یکی از روشهای موثر برای نیل به این هدف است. افزایش مقاومت سازه مذکور در بند الف هم، در بسیاری از موارد همزمان منجر به افزایش سختی سازه میشود.
پ- کاهش نامنظمیهای سازه با کنترل نحوه توزیع سختی و مقاومت در سازه، جلوگیری از ایجاد طبقه نرم و ضعیف یا نامنظمیهای شدید پیچشی، میتوان احتمال ایجاد مودهای نامطلوب تغییرشکل ساختمان و بروز خسارات را کاهش داد.