ماده ۱۸۴ قانون آیین دادرسی کیفری ناظر بر یکی از اشکال خاص جلب، یعنی
جلب سیار متهم متواری است.
هرگاه
متواری بودن متهم به نظر بازپرس محرز باشد، بازپرس میتواند برگه جلب را با
تعیین مدت اعتبار در اختیار ضابطان دادگستری قرار دهد تا ضابطان هرجا متهم را یافتند، وی را جلب و نزد بازپرس حاضر کنند.
بنابراین برای صدور جلب سیار، صرف دشوار بودن دسترسی به متهم کافی نیست؛ بلکه باید
متواری بودن او نزد بازپرس احراز شود. افزون بر این، برگه جلب سیار نامحدود و دائمی نیست و باید دارای
مدت اعتبار معین باشد.
مطابق
تبصره ۱ ماده ۱۸۴، اگر ضابطان در مدت تعیینشده نتوانند متهم را جلب کنند، مکلفاند
علت عدم جلب را به مقام قضایی گزارش دهند.
بر اساس
تبصره ۲، در صورت ضرورت، بازپرس میتواند برگه جلب را برای مدت معین در اختیار
شاکی نیز قرار دهد؛ اما شاکی شخصاً حق جلب متهم را ندارد. نقش او صرفاً
معرفی متهم است و پس از معرفی، ضابطان حوزهی قضایی مربوط باید متهم را جلب و تحویل دهند.
همچنین طبق
تبصره ۳، جلب سیار به ضابطان اختیار ورود خودسرانه به منزل یا محل کار اشخاص نمیدهد. اگر متهم در منزل یا محل کار خود یا شخص دیگری مخفی شده باشد، ضابطان باید پیش از ورود،
حکم ورود به آن محل را از مقام قضایی اخذ کنند.
بنابراین ساختار
ماده ۱۸۴ چنین است:
احراز متواری بودن متهم توسط بازپرس ← صدور برگه جلب با مدت اعتبار معین ← جلب متهم در هر محلِ مجاز توسط ضابطانو در کنار آن:
عدم موفقیت در جلب ← گزارش علت توسط ضابطانتحویل برگه جلب به شاکی ← فقط برای معرفی متهم، نه اجرای جلب توسط شاکیاختفای متهم در منزل یا محل کار ← لزوم اخذ حکم ورود از مقام قضایینکته آزمونی:جلب سیار، مجوز نامحدود برای ضابطان نیست. حتی با وجود برگه جلب سیار،
ورود به منزل یا محل کار بدون حکم قضایی مجاز نیست.