الف) سطح مقطع مؤثر: سطح مقطع مؤثر در جوش‌های گوشه برابر با حاصل ضرب طول مؤثر در ضخامت گلوگاه مؤثر در نظر گرفته می‌شود. طول مؤثر جوش گوشه (به جز جوش‌های گوشه‌ای که در سوراخ و شکاف قرار می‌گیرند) برابر با طول کلی نوار جوش شامل قسمت‌های برگشت خورده در صورتی که طول برگشت کوچک‌تر از ۴ برابر اندازه جوش نباشد است. بعد جوش گوشه برابر اندازه ساق مقطع جوش است مطابق شکل ۱۰-۲-۹-۲۰ ضخامت گلوگاه مؤثر (te) در جوش گوشه برابر کوتاه‌ترین فاصله بین ریشه مقطع جوش تا سطح خارجی آن و به عبارت دیگر برابر ارتفاع وارد بر وتر مثلث مقطع جوش به حساب می‌آید.
برای جوش‌های گوشه در سوراخ و شکاف طول مؤثر برابر با طول محوری (میان تاری) که از مقطع گلوگاه جوش می‌گذرد در نظر گرفته می‌شود.
ب) محدودیت‌ها:
۱- حداقل بعد جوش‌های گوشه نباید از بعد مورد نیاز برای انتقال بارهای محاسبه‌شده و اندازه‌های نشان داده شده در جدول ۱۰-۲-۹-۲ کوچک‌تر انتخاب شود. حداقل بعد جوش با یک بار عبور تابع ضخامت قطعه نازک‌تر بوده و در هر حال نباید از ضخامت قطعه نازک‌تر بیشتر باشد.
۲- حداکثر بعد جوش‌های گوشه در لبه قطعات متصل‌شونده برای قطعات با ضخامت کوچک‌تر از ۶ میلی‌متر برابر ضخامت قطعه و برای قطعات با ضخامت بیش از ۶ میلی‌متر برابر ضخامت قطعه منهای ۲ میلی‌متر است.
۳- طول مؤثر جوش‌های گوشه محاسباتی نباید از ۴ برابر بعد جوش کوچک‌تر باشد. به عبارت دیگر بعد جوش نباید از یک چهارم طول آن بزرگ‌تر باشد.
۴- در اتصال انتهایی اعضای محوری طول مؤثر هر خط جوشی که به صورت طولی بارگذاری شده است نباید از ۱۰۰ برابر بعد جوش تجاوز نماید. در صورت نیاز به طول جوش بیش از ۱۰۰ برابر بعد جوش طول مؤثر آن باید به شرح زیر با ضریب β کاهش داده شود:
Le = βL (۱۰-۲-۹-۱۰)
۰.۶ ≤ β = ۱.۲ - ۰.۰۰۲(L/a) ≤ ۱.۰
در رابطه ۱۰-۲-۹-۱۰:
Le = طول مؤثر هر خط جوش
L = طول واقعی هر خط جوشی که در قسمت انتهایی اتصال به صورت طولی بارگذاری شده است.
a = بعد جوش گوشه
β = ضریب کاهش طول واقعی هر خط جوش
۵- استفاده از جوش‌های گوشه منقطع برای انتقال نیروها در اتصال جان به بال تیرهای ساخته‌شده از ورق (تیرورق‌ها)، اتصال ورق‌های تقویتی بال، اتصال قطعات سخت‌کننده به جان تیرورق و برای اتصال اجزای اعضای ساخته‌شده از ورق مجاز است. طول مؤثر قطعات جوش منقطع نباید از ۴ برابر بعد جوش و از ۴۰ میلی‌متر کمتر باشد. فاصله آزاد بین نوارهای جوش منقطع نباید از مقادیر زیر بیشتر شود:
• در قطعات رنگ‌شده و قطعاتی که رنگ نمی‌شوند ولی احتمال زنگ‌زدگی و خوردگی ندارند، ۲۴ برابر ضخامت نازک‌ترین ورق یا ۳۰۰ میلی‌متر.
• در قطعات رنگ‌نشده که تحت اثر زنگ‌زدگی و خوردگی حاصل از عوامل جوی قرار گیرند، ۱۴ برابر ضخامت نازک‌ترین ورق یا ۱۸۰ میلی‌متر.
۶- در اتصالات پوششی روی هم دو قطعه که تحت اثر تنش‌های محوری قرار دارند اگر فقط از جوش گوشه عرضی استفاده شده باشد، باید انتهای هر دو قطعه به یکدیگر جوش شود و مطابق شکل ۱۰-۲-۹-۲۰-الف طول هم‌پوشانی دو قطعه نباید از ۵ برابر ضخامت قطعه نازک‌تر و ۲۵ میلی‌متر کوچک‌تر باشد. در وضعیتی که اتصال به اندازه کافی مفید شده باشد یا از طریق حداقل دو ردیف طولی جوش انگشتانه با گام و یا دو یا چند خط جوش گوشه طولی از تغییر شکل ناحیه هم‌پوشانی و در نتیجه از باز شدن اتصال تحت اثر بار محوری جلوگیری شود، می‌توان مطابق شکل ۱۰-۲-۹-۲۰-ب از جوش گوشه عرضی فقط از یک طرف اتصال استفاده کرد و در این حالت نیازی به تأمین حداقل طول هم‌پوشانی نیست.
۷- استفاده از جوش گوشه در لبه سوراخ و شکاف در اتصالات روی هم به منظور انتقال برش یا جلوگیری از کمانش یا جدایی قسمت‌های متصل‌شونده مجاز است. جوش‌های گوشه در سوراخ‌ها و شکاف‌ها به عنوان جوش کام یا انگشتانه تلقی نمی‌شوند.
۸- جوش‌های گوشه می‌توانند به انتهای ناحیه اتصال منتهی شده یا قبل از رسیدن به انتهای ناحیه اتصال قطع شوند و یا حتی می‌توان آنها را طوری جوش داد تا به شکل قوطی یا ناودانی در بیاید، مگر در مواردی به شرح زیر که محدودیت‌هایی برای آنها وضع شده است:
• در اتصالات پوششی روی هم که یکی از قطعه‌های اتصالی تا پشت لبه قطعه اتصالی دیگر که تحت اثر تنش کششی قرار دارد امتداد یافته باشد، جوش گوشه باید در فاصله‌ای بیشتر یا مساوی با بعد جوش تمام شود (شکل ۱۰-۲-۹-۱۱).
• در اتصالات مفصلی یا نبشی نشیمن، طول برگشت جوش گوشه در قسمت فوقانی اتصال نبشی نباید از دو برابر بعد جوش گوشه کوچک‌تر باشد.
• در اتصالات مفصلی با نبشی‌های جان که انعطاف‌پذیری اتصال به مقدار زیادی تابع انعطاف‌پذیری بال نبشی‌ها است، طول برگشت جوش گوشه در قسمت فوقانی اتصال نبشی به تکیه‌گاه نباید از دو برابر بعد جوش گوشه کوچک‌تر و از چهار برابر بعد جوش و نیز نصف پهنای بال نبشی بزرگ‌تر باشد. در این نوع اتصالات برگشت جوش گوشه باید در نقشه‌ها و جزئیات اجرایی قید شود (شکل ۱۰-۲-۹-۱۲).
• ورق‌های سخت‌کننده عرضی باید به بال‌های تیر جوش شود. در مواردی که در اتصال کنترل خستگی مدنظر باشد، انتهای جوش گوشه ورق‌های سخت‌کننده عرضی به جان تیرهایی با ضخامت جان کوچک‌تر از ۲۰ میلی‌متر باید حداقل چهار برابر و حداکثر شش برابر ضخامت جان از پنجه جوش گوشه جان به بال کششی بارگذاری‌نشده فاصله داشته باشد.
• جوش‌های گوشه‌ای که در دو وجه مخالف یک صفحه مشترک ایجاد می‌شوند، در صورتی که مطابق شکل ۱۰-۲-۹-۱۳ فاصله انتهای جوش گوشه عرضی تا لبه قطعه کوچک‌تر از بعد جوش باشد، باید در گوشه مشترک بین دو نوار جوش قطع شوند.
• در اتصالات پوششی اتصالات روی هم وقتی عضو زیری در کشش است، برای جلوگیری از زخم در لبه و تردشکنی در جوش، انتخاب محل شروع و پایان مسیر جوشکاری باید مورد توجه قرار گیرد (شکل ۱۰-۲-۹-۱۴). همچنین لازم است شروع خط جوش به اندازه حداقل بعد جوش از لبه عضو فاصله داشته باشد.
