٣-٢-٤-١ کاربریهای جداسازی نشده
در این روش، برای تعیین حداقل نوع ساختار قابل قبول برای ساختمان، ابتدا هر بخش از ساختمان باید به طور جداگانه بر اساس کاربری آن دسته بندی شود. سپس، نوع ساختار لازم بـرای سـاختمان با توجه به نوع تصرف ها و اندازه های مورد نظر و محدودیت های ارتفاع و مساحت که در فصـل ٣-٤ داده شده است، مشخص شود. به این ترتیب که در هر بار فرض شود کـه کـل سـاختمان بـه طـور کامل مربوط به یکی از تصرف های مورد نظر است. سـپس بایـد سـخت تـرین ضـوابط از نظـر نـوع ساختار، که برای این تصرف ها به دست آمده است، برای کـل سـاختمان مـلاك قـرار گیـرد. سـایر ضوابط برای هر فضا به طور جداگانه و بر اساس نـوع تصـرف آن تعیـین شـود. بـه جداسـازی بـین تصرف های مختلف (جدول ٣-٢-٤-٢) نیاز نیست، اما جداسازی هایی که در بخش هـای دیگـر ایـن مبحث خواسته شده است، باید انجام شود (مانند دوربندی شفتهـا یـا دیوارهـای کریـدورها طبـق مقررات فصل های ٣-٦ و ٣-٨). همچنین، محدودکننده ترین الزامات فصـل هـای ٣-٥ و ٣-١٠ نیـز باید برای کل ساختمان (برای تمام تصرف های موجود در ساختمان) اعمال شـود. بـه عنـوان مثـال چنانچه یک طبقه از ساختمانی دارای رستوران و سالن پذیرایی (تصرف تـ٢) بوده و طبقـات دیگـر آن اختصاص به تصرف اداری داشته باشد، و اگر طبق الزامـات فصـل ٣-٥، سـاختمان هـای تصـرف تجمعی گروه (ت ـ٢) باید به سیستم کشف و اعلام حریق خودکار مجهز باشند، کل ساختمان (و از جمله قسمتهای اداری) باید به سیستم کشف و اعلام حریق خودکار مجهز شود.