الف - جزء مرزی باید به صورت افقی تا فاصلهای برابر با بیشترین دو مقدار C-۰. ۱lw و c/۲ از دورترین تار فشاری به سمت مرکز مقطع دیوار ادامه یابد. فاصلەی محور خنثی از دورترین تار فشاری است که تحت اثر بار محوری ضریب دار به همراه مقاومت خمشی اسمی، که متناظر با تغییر مکان جانبی طرح، σu، به دست آورده شده است.
ب - عرض ناحیهی فشاری ناشی از خمش، b، در طول افقی، که مطابق بند (الف) به دست آورده شده است و شامل بال دیوار در صورت وجود نیز میشود، نباید از hu/۱۶ کمتر باشد.
پ - در دیوارها یا دیوار پایە هایی که hwscs/lw ≥ ۲. ۰ بوده و به صورت پیوسته از روی شالوده تا بالای دیوار ادامه دارند، و به گونهای طراحی شدهاند که دارای تنها یک مقطع بحرانی برای خمش و بارهای محوری بوده ودر آنها C/lw ≥ ۳/۸، عرض ناحیهی فشاری ناشی از خمش، b، در طولی که مطابق بند (الف) محاسبه شده است، باید برابر یا بزرگتر از ٣٠٠ میلی متر باشد.
ت - در دیوارهای با مقطع T، U و L، جزء مرزی باید عرض موثر بال در فشار را شامل شده و تا حداقل ٣٠٠ میلی متر درون جان ادامه داشته باشد.
ث - آرماتورهای عرضی جزء مرزی باید ضوابط مندرج در بند ٩-٢٠ -۶- ٣-٣-٢(الف) تا (ث) ونیز بند ٩-٢٠ -- ٣-٣-٣ را تامین نمایند. فاصلهی آرماتورهای عرضی که بر اساس شرط (الف) بند ٩-٢٠ -۶- ٣-٣-٣ حساب شده است، باید برابر با یک سوم کمترین بعد عضو مرزی باشد. حداکثر فاصلهی عمودی آرماتورهای عرضی در جزء مرزی باید مطابق جدول ٩-٢٠-٣ باشد.
ج - جزئیات آرماتورهای عرضی باید به گونه ای باشند که فاصله hx بین آرماتورهای طولی در امتداد محیط جزء مرزی، که دارای تکیه گاه جانبی هستند از کمترین دو مقدار ۳۵۰ میلیمتر و دو سوم ضحامت جزء مرزی بیشتر نباشد. تکیه گاه جانبی از طریق قلاب لرزەگیر در انتهای یک تنگ عرضی و یا گوشه یک دورگیر تأمین میشود. طول هر ساق یک دور گیر نباید از دو برابر ضخامت جزء مرزی بیشتر بوده و طول پوششی دو دورگیر مجاور نباید از کوچکترین دو مقدار ١٥٠ میلی متر و یا دو سوم ضخامت جزء مرزی کمتر باشد.
چ - مقدار آرماتور عرضی مطابق زیر تعیین میشود:
ح - مقاومت مشخصه بتن در جزء مرزی در محدوده ضخامت دال نباید از ٧٠٪ مقاومت مشخصه f'c دیوار کمتر باشد.
خ - آرماتورهای طولی دیوار در محدوده ی جان باید در فاصله ای مطابق بند ٩-٢٠-٧-۴-٢ (ب) در بالا و پایین مقطع بحرانی دارای تکیه گاه جانبی شامل گوشه ی یک دورگیر و یا یک سنجاقی با قلاب لرزهای در دو انتها باشند. فاصلهی قائم آرماتورهای عرضی از یکدیگر نباید از ٣٠٠ میلی متر بیشتر بوده، وقطر آنها باید مطابق بند ٩-٢١-۶-٢-٢ تعیین شود.
د- در مواردی که مقطع بحرانی دیوار در تراز تحتانی آن واقع شده باشد، لازم است آرماتورهای عرضی اجزای مرزی آن مقطع براساس ضوابط بند ٩-٢٠-٧-٣-۴، به اندازه ی حداقل ld که برای بزرگترین میلگرد طولی عضو مرزی محاسبه شده است، در داخل تکیه گاه دیوار ادامه یابند. در صورتی که عضو مرزی ویؤه باید بر روی بی، شالودهی سراسری، و یا سر شمع ختم شود، آرماتورهای عرضی عضو مرزی ویؤه به اندازهی مقدار به دست آمده از بند ٩-٢٠-٩-٢-٣ وحداقل ۳۰۰ میلی متر، در داخل بی یا سر شمع ادامه یابند (شکل ٩-٢٠-٢). در پیها به جای ld می توان از ldh بافرض ۱. ۲۵fy استفاده نمود.
ذ- آرماتورهای افقی در جان دیوار باید تا ١۵٠ میلی متری انتهلی دیوار ادامه یابند. این آرماتورها باید در هستهی محصور شدەی اجزای مرزی با استفاده از قلاب های استاندارد و یا آرماتورهای سر دار، به گونه ای مهار شوند که بتوانند تنش حد تسلیم، fy، را تحمل نمایند. در صورتی که عضو مرزی محصور شده دارای طول کافی برای مهار آرماتورهای افقی دیوار بدون قلاب انتهایی باشد، و Asfy/s آرماتور افقی جان بزرگتر از Asfyt/s آرماتور عرضی عضو مرزی موازی با آرماتور جان نباشد، می توان از آرماتورهای افقی بدون قلاب استاندارد و یا غیر سر دار استفاده نمود.
طراحی اسکلت بتنی